Annual Report
Sivu: 1Sivu: 2Sivu: 3Sivu: 4Sivu: 5Sivu: 6Sivu: 7Sivu: 8Sivu: 9Sivu: 10Sivu: 11Sivu: 12Sivu: 13Sivu: 14Sivu: 15Sivu: 16Sivu: 17Sivu: 18Sivu: 19Sivu: 20Sivu: 21Sivu: 22Sivu: 23
20 Rozwój Rynku RapoRt RoCzny 2010 Rosji - ponownie wzrosło o 4% i oczekuje się, że osiągnie poziom sprzed kryzysu w latach 2011–2012. Występowały znaczne różnice regionalne, jeżeli chodzi o wzrost popytu. W rejonie Czelabińska zużycie energii wzrosło o 9%, napędzane przez przemysł metalurgiczny, podczas gdy to samo zapotrzebowanie w bogatym w ropę i gaz regionie Tiumeń - wzrosło tylko o 1%, gdyż wpływ recesji na popyt, był tam mniej dotkliwy. W północno-zachodniej części Rosji zapotrzebowanie na energię elektryczną wzrosło o 5%. Średnia cena spot, z wyłączeniem ceny mocy wytwórczych, w europejskiej części Rosji i w rejonie Uralu zwiększyła się o prawie jedną trzecią do 882 RUB za MWh (21,9 EUR za MWh). Jeżeli chodzi o inne rynki, na których działa Fortum, kryzys najciężej dotknął gospodarki krajów bałtyckich, a ich ożywienie gospodarcze po kryzysie, było bardzo nierówne. Polska na kryzysie ucierpiała najmniej. Globalny wzrost gospodarczy w roku 2010 był ewidentnie napędzany przez duże gospodarki wschodzące, szczególnie Chiny i Indie, których rola w gospodarce światowej stale się umacnia. Ogromne zapotrzebowanie na towary z ich strony, napędzało wzrost popytu i cen w ciągu całego roku. Chiny w 2010 r. wyprzedziły także Stany Zjednoczone, jako największy na świecie odbiorca energii pierwotnej. Zmiany klimatu i perpektywa regulacyjna Międzynarodowe negocjacje na temat łagodzenia globalnych skutków zmian klimatycznych w Cancun, w listopadzie i grudniu 2010r., nie doprowadziły do żadnych prawnie wiążących ustaleń na okres po roku 2012. Centrum zainteresowania przeniosło się teraz na następną rundę negocjacji (pod koniec 2011r.) w Republice Południowej Afryki. Fortum uważa, że ustalenie światowej ceny emisji CO2 byłoby najbardziej efektywnym sposobem global- nego ograniczenia emisji. Jednak wydaje się bardziej prawdopodobne, że różne grupy krajów będą wyznaczać własne cele klimatyczne i, że jeszcze przez wiele lat, nie uda się osiągnąć wiążącego porozumienia międzynarodowego w tej kwestii. Dla UE przewodnictwo w łagodzeniu skutków zmian klimatycznych - jest nadal priorytetem. UE już zobowiązała się do zredukowania emisji o 20% do roku 2020, w porównaniu do poziomu z roku 1990. Trwają dyskusje nad zwiększeniem europejskiej docelowej wartości redukcji do 30%. Jesienią 2010 r. Komisja Europejska oceniła skutki takiej zmiany, a kilka państw członkowskich otwarcie wsparło wyznaczenie przez UE wyższego celu, niezależnie od zobowiązań, podjętych przez inne państwa, czy też braku takich zobowiązań. Większość redukcji emisji w UE dokonuje się poprzez Europejski System Handlu Emisjami (ETS). Przepisy związane z rewizją ETS na okres 2013–2020 zostały przyjęte już wcześniej, zaś bardziej szczegółowe zasady jego wdrażania ustalono w roku 2010. W lipcu Komisja UE zaproponowała nowe przepisy, dotyczące aukcji praw do emisji, w ramach ETS na lata 2013–2020, z bardziej surowym limitem, niż ten obowiązujący w poprzednim okresie. Nowe zasady przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji zaproponowano w grudniu 2010 r. Produkcja energii elektrycznej, generalnie, nie otrzyma żadnych bezpłatnych uprawnień po roku 2012, poza niektórymi krajami, znajdującymi się w fazie przejściowej, takimi jak Polska. Produkcja ciepła będzie nadal otrzymywać malejącą liczbę uprawnień, w oparciu o ogólnounijne wskaźniki. Po wielu latach niepewności, pierwsze projekty w ramach Mechanizmu Wspólnych Wdrożeń protokołu z Kioto (Joint Implementation - JI) zostały zatwierdzone w Rosji w lipcu 2010 i przyniosły 30 milionów jednostek redukcji (ERU). Dwa rosyjskie projekty JI, zgłoszone przez Fortum: nowy blok w elektrociepłowni Tiumeń CHP-1 oraz rekon- strukcja elektrowni wodnej TGC-1’s Newski, zostały zaakceptowane przez ministerstwo finansów Federacji Rosyjskiej w grudniu 2010. Nowa Komisja Europejska rozpoczęła pracę w lutym 2010, a w jej ramach działa także nowa Dyrekcja Generalna ds. Energii, co jeszcze bardziej umacnia rolę UE w dziedzinie polityki energetycznej. W listopadzie Komisja przedstawiła nową, szeroko zakrojoną strategię energetyczną UE, której celem jest zapewnienie osiągnięcia przez UE ambitnych celów energetycznych, klimatycznych i gospodarczych, założonych na rok 2020. Strategia energetyczna ma zostać przyjęta w roku 2011; obejmuje ona inicjatywy polityczne, między innymi w zakresie infrastruktury energetycznej, efektywności energetycznej, energetyki jądrowej i inteligentnych sieci. Komisja rozpoczęła także przygotowania do opracowania mapy drogowej dojścia do gospodarki niskoemisyjnej do roku 2050. W lipcu 2010 r. UE zatwierdziła Dyrektywę w sprawie ograniczenia emisji przemysłowych (IED), zbierającą różne przepisy unijne, dotyczące emisji przemysłowych, w jednym dokumencie. Wyznacza ona surowsze limity dla produkcji energii elektrycznej i ciepła po roku 2016. Kontynuowano także wdrażanie unijnego celu, dotyczącego udziału energii ze źródeł odnawialnych (OZE) w wys. 20% do roku 2020 ( państwa członkowskie musiały przedstawić Komisji krajowe plany działania do końca lipca 2010 r.). Finlandia założyła zwiększenie udziału OZE w zużyciu energii do 38% do roku 2020, głównie poprzez wprowadzenie taryf gwarantowanych (feed-in tariffs) dla energii elektrycznej, produkowanej w oparciu o siłę wiatru, biomasę lub bio-gaz. Opodatkowanie paliw kopalnych, wykorzystywanych do ogrzewania, zostało znacznie zaostrzone od roku 2011. Rząd fiński wycofał się także z planu wprowadzenia podatku od zysków nadzwyczajnych dla starych elektrowni jądrowych i wodnych. Podczas gdy większość państw członkowskich UE skupia się na taryfach gwarantowanych dla OZE, Szwecja i Norwegia planują stworzenie wspólnego transgranicznego rynku zielonych certyfikatów, który miałby rozpocząć funkcjonowanie w styczniu 2012 r. Celem tego przedsięwzięcia jest uzyskanie takiej samej ilości nowych OZE, przy pomocy efektywnego kosztowo systemu wsparcia i bez powodowania zakłóceń na rynku. Szwedzki cel, dotyczący OZE - to 49% do roku 2020. Fortum popiera szwedzko-norweską inicjatywę certyfikatów i opowiada się za rynkowymi i zharmonizowanymi mechanizmami wsparcia, w dążeniu do osiągnięcia celów związanych z OZE. Nowa, unijna strategia energetyczna podkreśla także kwestię wykorzystania największego potencjału, jeśli chodzi o oszczędność energii – w sektorze budownictwa i transportu. Co więcej, potrzebne są wysiłki, zmierzające do znacznego zwiększenia poboru energii pochodzącej z niezwykle efektywnej produkcji skojarzonej, wykorzystania ciepła i chłodzenia sieciowego. Fortum prowadzi działalność w zakresie kogeneracji i ciepłownictwa w ośmiu krajach i jest czwartym co do wielkości producentem ciepła na świecie. Działalność w dziedzinie ciepła sieciowego napotyka na coraz silniejszą konkurencję, jeśli chodzi o nowe przyłączenia, podczas gdy ceny ciepła w krajach bałtyckich, w Polsce i w Rosji, są ściśle regulowane. Nowa strategia energetyczna UE przewiduje i zachęca do stopniowego przechodzenia na bardziej rynkowe systemy regulacji cen. Nordyckie rynki energii elektrycznej i ciepła Jako ważny uczestnik procesu integracji europejskiego rynku energii elektrycznej, Europejska Organizacja Operatorów Systemów Przesyłowych (European Transmission System Operators ENTSO-E) podpisała pierwszy wspólny dziesięcioletni plan rozwoju sieci w czerwcu 2010 r. Podjęto także
Sivu: 23Sivu: 24Sivu: 25Sivu: 26Sivu: 27Sivu: 28Sivu: 29Sivu: 30Sivu: 31Sivu: 32Sivu: 33Sivu: 34Sivu: 35Sivu: 36Sivu: 37Sivu: 38Sivu: 39Sivu: 40Sivu: 41Sivu: 42Sivu: 43Sivu: 44Sivu: 45Sivu: 46Sivu: 47Sivu: 48Sivu: 49Sivu: 50Sivu: 51Sivu: 52Sivu: 53Sivu: 54Sivu: 55Sivu: 56Sivu: 57